‘HIGHER THAN THE TOP AND DEEPER THAN THE ROOTS’ 

(Winner Rotterdams Opendoek filmfestival)

‘I am sure, I am 100% sure that I will not be watching this documentary. I am not coming to the presentation, it’ll be horrible to see myself on a big screen.’

This documentary tells the story of an artist from The Hague, The Netherlands, who suffers from Gilles de la Tourette syndrome. This makes him into an intense, dominant human being, with a strong opinion and a lot of anger. And at the same time an emotional human. Unique, sensitive, creative and talented. His son goes on a search for the man behind Tourettes. Who is the man that makes his dad his dad?

 

HOGER DAN DE TOPPEN EN DIEPER DAN DE WORTELS

“Ik weet zeker, ik weet 100% zeker dat ik niet naar deze documentaire ga kijken. Ik kom niet naar de presentatie, het lijkt me verschrikkelijk om mijzelf te zien op een groot scherm.”

(Winnaar Rotterdams Opendoek filmfestival). Deze documentaire gaat over een Haagse kunstenaar die sinds twaalf jaar lijdt aan het Gilles de la Tourette syndroom. Dit maakt hem tot een intens, dominant mens, met een sterke mening, en een hoop boosheid. En tegelijkertijd een emotioneel mens. Uniek, gevoelig, creatief en getalenteerd. In deze film gaat zijn zoon op zoek naar de man achter de Tourette. Wie is de man die zijn vader zijn vader maakt?


BRING ME DOWN (2016)    

‘I am a greedy gut when it comes to painting. I want to experience and taste everything. This is a blessing as well as a curse for me. Something has to be wrong, the shape should almost hurt.’

‘Peeres works is an advocacy for more self-knowledge, a bigger sense of responsibility and a clearer discernment. Piet Peere is a humanistic rebel….(quote Frans Boenders)

A documentary about the famous Flemish painter and sculptor Piet Peere. Captured as a search to the essence of the art of painting. With a rock solid belief in the importance of technique and the ability to let this go through the experience. Through semi-abstract paintings, drawings, etching and sculptures he shows us his point of view of the world. His work portrays the inner confusion and discontent that influences this day and age. In his beautifully located studio - minimalistic and empty as a contrast to his turbulent mind - we see a man with an indomitable energy who is totally engrossed in his work. Separate from growing trends, without making any concessions to himself or others. This has in the meantime lead to impressive wayward works and a variety of exhibitions nationally and internationally.

“Ik ben een veelvraat in het schilderen. Ik wil ervaren en van alles proeven. Dit is zowel een gunst als een verdoemenis voor mezelf. “Er moet iets aan schorten, iets pijn doen aan de vorm.”


“Peeres oeuvre is een pleidooi voor meer zelfbesef, een grotere zin voor verantwoordelijkheid en een scherper onderscheidingsvermogen. Piet Peere is een humanistisch rebel …” (Frans Boenders)

 

Een documentaire over de bekende Vlaamse schilder en beeldhouwer Piet Peere. In beeld gebracht als een zoeker naar de essentie van de schilderkunst. Met rotsvast geloof in het belang van technische bagage en het loslaten daarvan door ervaring. Via semi abstracte schilderijen, tekeningen, etsen en beeldhouwwerken toont hij ons zijn wereldbeeld. Zijn werk verbeeldt de innerlijke verwarring en onvrede die onze tijd beïnvloeden. In zijn prachtig gelegen atelier – minimalistisch en leeg als tegenhanger tegen zijn turbulente geest - zien we een man met een ontembare energie die volledig opgaat in zijn werk. Los van heersende trends, zonder concessies aan zichzelf en anderen. Dit heeft inmiddels geleid tot een indrukwekkend eigenzinnig oeuvre en diverse overzichtstentoonstellingen in binnen- en buitenland.


‘Love with Alzheimer’ (2017)

‘When he has good moments it is as if nothing is wrong with him, he uses a lot of words, he will talk around a subject. Very clever…….’

‘You film, but your father did it with words. That was his profession: to explain with words the images people had to make their own’

I wanted to make this film when I realized that my parents after 52 years of marriage would only be able to live together for another six months. In 2009 my father was diagnosed with Alzheimer’s. I am showing a phase, where love and frustration become entangled because this disease emerges in their relationship. The film shows an intense process of seven months of two people who love each other dearly and whose lives are completely turned upside down. My father was always a well-spoken man who could write and recite very well. In his function as a minister, he used these talents a lot. But precisely these were taken away from him, which made him unable to articulate as well as he and the people around him were so used to. His way of speaking and corresponding hand gestures stayed the same, but substantively it became harder to understand what he meant. ‘My head is full’ he often said and that made him more and more inert. With the realiation of the disease, the despair arose more and more. It was very hard for my mum to comprehend this. She often still assumed she could still discuss things with him like she used to. She kept giving him tasks and often got frustrated because he could not execute them anymore. The simplest tasks seemed too much. In the days as a minister, he had respect from the people. He was always en-route. Visiting lonely elderly people, mediating divorces, supporting people with their sorrow, ill people, dying people. Now, years later, he is the one who needs the support. This asks a lot of patience from my mother and takes a lot out of her. One day she will not be able to cope anymore. The need for downsizing becomes more urgent. The film shows an incisive image of this process. 

'Liefde met Alzheimer'

“Als hij goede momenten heeft dan lijkt er niets aan de hand, Hij gebruikt dan veel woorden, hij praat erom heen. Heel knap is dat…..”

“U filmt, maar uw vader deed het met woorden. Dat was zijn professie: om met woorden uit te leggen wat voor beelden mensen zich eigen moesten maken”

Deze film wilde ik maken toen het besef tot mij doordrong dat mijn ouders na 52 jaar huwelijk niet langer dan ongeveer een half jaar bij elkaar zouden kunnen wonen. In 2009 werd de ziekte van Alzheimer geconstateerd bij mijn vader. Ik laat een fase zien waarin liefde en frustratie dicht naast elkaar komen te staan doordat deze ziekte zijn intrede doet in hun relatie. 

De film laat een intens traject van 7 maanden zien van twee mensen die zielsveel van elkaar houden en wier leven compleet op de schop gaat.

Mijn vader was altijd een welbespraakt man die goed kon schrijven en voordragen. In zijn ambt als predikant maakte hij van deze talenten gebruik. Maar juist deze werden hem afgenomen, waardoor hij de dingen niet meer kon verwoorden zoals hijzelf en zijn omgeving gewend waren. Zijn manier van praten en bijbehorende gebaren bleven hetzelfde, maar inhoudelijk werd het steeds lastiger om hem te begrijpen. ‘Mijn kop zit zo vol’ zei hij vaak en dit maakte hem steeds passiever. Met het besef van de ziekte sloeg ook de wanhoop steeds vaker toe. Voor mijn moeder was dit heel moeilijk te bevatten. Vaak ging zij er nog vanuit dat ze dingen met hem kon bespreken, zoals vroeger. Ze bleef hem taakjes geven en raakte vaak gefrustreerd omdat hij deze niet meer kon uitvoeren. Maar de meest eenvoudige dingen bleken teveel gevraagd. Destijds als predikant had hij aanzien bij de mensen. Altijd was hij op pad. Op bezoek bij eenzame ouderen, als mediator bij scheidingen, als steun voor mensen met problemen, zieken, stervenden. Nu, jaren later, is hij zelf degene die hulp nodig heeft. Dit vergt veel van het geduld van mijn moeder en eist veel van haar. Op een gegeven moment kan ze het niet meer alleen. De roep naar een plek voor kleinschalig wonen wordt groter. De film geeft een indringend beeld van dit traject.


Oma Nel 

‘YOU CAN’T ALWAYS GRIEVE, YOU CAN’T. IT ALL HAPPENS, RIGHT? YOU CAN’T STOP IT. YOU SHOULDN’T SIT DOWN, THAT’S WHEN IT HAPPENS. I DO EVERYTHING KIND OF ON MY OWN. I CAN. AS LONG AS YOU CAN DO IT, DO IT.’

Grandma Nel is 92 and has lived an eventful life. She still lives where she was born, a small village in North Holland. She is always busy or has people around. She is full of stories about the war and the reconstruction after. About those in hiding in the war and the establishment of one of the biggest bulb companies in The Netherlands. About the tremendous loss of three of her children. An incredibly resilient woman with an extraordinarily positive outlook on life. In 2014 grandma Nel modelled for me as ‘Geertje’ for a photo campaign commissioned by the Ministry of Health, Welfare and Sports in The Netherlands, with regards to the reorganisation of the long-term care for elderly. As the character ‘Geertje’ she played an elderly woman who, with a bit of help, could still live independently. During this photo assignment, I found out that ‘Geertje, Grandma Nel, was real and I used my own initiative to make this documentary in association with Michelle Burer.

“Je ken niet altijd treuren, dat ken niet. Het gebeurt allemaal, he?. Je kan het niet tegenhouden. Je moet niet gaan zitten, want dan is het gebeurd”

“Verder doe ik alles zelf nog zo’n beetje. Dat ken ik nog. Zolang je ken doe je nog”

Oma Nel is inmiddels 92 jaar en heeft een bewogen leven achter de rug. Nog altijd woont ze op de plek waar ze geboren is: een klein dorpje in Noord-Holland. Altijd is ze bezig of is er bezoek. Vol verhalen uit de oorlog en de wederopbouw. Over onderduikers en het opzetten van één van de grootste bloembollen bedrijven van Nederland. Over het enorme verlies van drie van haar kinderen. Een ongelooflijke veerkrachtige vrouw met een bijzonder positieve kijk op het leven. In 2014 stond oma Nel model voor ‘Geertje’ in de Persona campagne van het ministerie van VWS, rond de hervormingen in de langdurige zorg. Als ‘persona’ Geertje vertolkte ze in deze campagne een hoogbejaarde vrouw, die met een beetje ondersteuning nog zelfstandig kan blijven wonen. Tijdens deze foto opdracht kwam ik er achter dat Geertje, in de vorm van oma Nel, echt bestaat, en maakte op eigen initiatief dit document. I.s.m. Michelle Burer.

A film about Menno  

‘I left The Netherlands because I have always felt it was too stifling for me. Too cramped, too small, too regulated.

'I haven’t had a television for 20 years, I haven’t read any newspapers for the last 20 years.

Every so often Menno would pop round our house. Former airbrush artist, as well as a bouncer at Rotterdam Nighttown, but especially a close friend. After years of travelling around the world, including India, he accompanied us to Spain. We returned to The Netherlands after a few years, Menno stayed. With limited financial means, he leads a very simple life on an old farm he manages. In this short portrait, we see Menno, surrounded by wild birds, horses, dogs and a few chickens. The farm to him is a beautiful ranch where he, apart from looking after the animals, concentrates on his paintings.

“Ik ben uit Nederland vertrokken omdat ik altijd het gevoel had dat Nederland te benauwd voor me was. Te krap, te klein, te geregeld.”

“Ik heb al 20 jaar geen tv, ik lees al 20 jaar geen kranten”

Om de zoveel tijd kwam Menno bij ons langs. Voormalig airbrusher, tevens portier van het Rotterdamse Nighttown, maar vooral een goede vriend. Na jarenlange omzwervingen in diverse landen, waar onder India, vergezelde hij ons 8 jaar geleden naar Spanje. Wij keerden na enkele jaren terug naar Nederland. Menno bleef. Met beperkte financiële middelen leidt hij een zeer eenvoudig bestaan op een oude boerderij die hij beheert. In dit korte portret zien we Menno, omgeven door wilde vogels, paarden, honden en een paar kippen. De boerderij is voor hem een prachtig landgoed waar hij zich naast de verzorging van de dieren volop kan wijden aan zijn schilderkunst.


A SHORT FILM ABOUT FRANK 

‘Sometimes, on a Sunday morning, I would go for a cycle or a run with him, but I never managed to keep up with him’

This short film is about Frank and his current way of life. As a quirky young man, he told me stories about his life as a police detective. About pursuits, arrests and rushes at the football stadium. His strong physique brought him further prizes in cycling and running. A real active guy who didn't avoid risks. At the beginning of 2000 Frank moved in next-door to me. He already then suffered from Parkinson’s disease, but despite this, he still helped me with a conversion of my house. I saw him deteriorate more with all the consequences this entailed. Divorce followed, after which he lived with us for a little while. Parkinson’s disease made it impossible to live independently. Now, years later, Frank lives in a nursing home completely dependent on care.  He still is the ‘silent’ fighter, but now trapped in his once so strong body and wheelchair, his life mainly happens in his room.

“Soms ging ik op een zondagochtend met hem fietsen of hardlopen, maar ik kon hem nooit bijhouden”

Deze korte film gaat over Frank en zijn huidige manier van leven. Als eigenzinnige jongeman vertelde hij mij boeiende verhalen over zijn loopbaan als rechercheur bij de politie. Over achtervolgingen, arrestaties en charges bij het voetbalstadion. Zijn sterke gestel bracht hem bovendien diverse prijzen in de wielersport en het hardlopen. Een echte doener die risico’s niet uit de weg ging. Begin 2000 werd Frank mijn buurman. Hij leed toen al aan de ziekte van Parkinson, maar ondanks zijn ziekte hielp hij mij met een verbouwing. Ik zag hem steeds verder achteruitgaan met alle gevolgen van dien. Een scheiding volgde waarna hij nog even bij ons thuis heeft gewoond. De Parkinson maakte het onmogelijk voor hem om nog op zichzelf te kunnen wonen. Nu, jaren later, woont Frank in een verpleeghuis, compleet afhankelijk van derden. Nog steeds is hij die ‘stille’ vechter, maar gevangen in zijn ooit sterke lichaam en gekluisterd aan een rolstoel, speelt zijn leven zich vooral af op zijn kamer.


La mañana de La Boqueria (2013)  

Only early morning, this oldest market next to the Rambla in Barcelona belongs to the Catalonian. The market still has an authentic feel to it and around you, you only hear Catalonian conversations. An individual sleeps off his hangover on the street and gets woken up by a security guard. The sound of opening shutters. Large joints of meat are supplied. The smell of fish that merges into the aroma of coffee a few metres further. People drink their cortado’s and cafè amb llet on their way to work. A few hours later ‘La Boqueria’ will be transformed into a stream of one day tourists who patiently make their way past all the foods. The small paths can barely bear them all. Market vendors watch it with mixed emotions. The tourist mainly looks around and buys hardly anything. 

Alleen in de vroege ochtend behoort deze oudste markt naast de Rambla in Barcelona nog aan de Catalanen zelf. De markt voelt nog authentiek aan en om je heen hoor je alleen maar Catalaanse gesprekken. Een enkeling slaapt zijn roes uit op straat en wordt gewekt door een bewaker. Het geluid van opengaande rolluiken. Grote stukken vlees worden aangevoerd. De geur van verse vis die enkele meters verderop overgaat in de geur van koffie. Mensen drinken hun cortado’s en cafè amb llet op weg naar hun werk.
Enkele uren later zal La Boqueria zijn getransformeerd in een enorme stoet eendags toeristen die zich geduldig een weg banen langs alle etenswaren. De smalle paden kunnen hen nauwelijks dragen. Marktkooplui zien het aan met gemengde gevoelens. De toeristen kijken vooral maar kopen bijna niets.