SYNOPSIS

Jaap van den Beukel grew up with 4 sisters and a father who was a vicar. He had a talent for drawing, photographic copying of a ‘deathlike’ subject and bringing it to life. Searching to figure out what he wanted to do in life, he decided to go to Adult School for Art and Culture for a year, to gain some experience in drawing and graphic design. When a good friend introduced him to the world of photography, he very soon switched over and started a Photography and Photonics engineering course at a college in The Hague, The Netherlands. This very technical education gave him a very good foundation as a photographer that he could develop further in a working environment. After many apprenticeships at a Dutch newspaper ‘Het Parool’ and at Dutch photographer ‘Reinier Gerritsen’, he started working for a photography studio ‘Picture Report’ in Amsterdam, The Netherlands. Every day he was sent out to do corporate photography for companies. 

After a relatively short time, he moved to England to gain more experience at a photographers there. On his return to The Netherlands, a partnership with photographer and childhood friend, ‘Erno Wientjes’, followed. For 5 years they shared a studio in Rotterdam where they worked on independent assignments, but also assisted each other on photography jobs. They parted ways after a few years and ‘Jaap van den Beukel’ chose commercial photography as his speciality. The technique and lighting in photography kept him occupied for hours, just like he used to do as a youngster with his drawing, until everything was under control. This gave him many assignments for a variety of big companies and advertising- and design agencies; national and international. After a very busy working period, he decided to move with his family to Barcelona at the beginning of 2008. The climate and creative drive of this city were always very attractive to him. This Catalonian period was a sabbatical and the start of a quest to find a different style of photography. In commercial photography, you had to work from a sketch and a set briefing. He was now searching to find a way to let go of this ‘commercial-control’. A lot of time was spent out on the streets shooting autonomous pursuits. “The fact that there are so many different people living their own lives fascinates me, so I can spend hours just walking around on the streets.” Bit by bit a signature style started to emerge, that resulted in a series of new projects that can be best be described as staged reportage. “Reportage is the raw reality, but this passes too quickly for me in photography, which is why I have never been able to differentiate myself as a through and through reportage photographer. Commercial photography is a pretence reality, it makes the reality more beautiful than it is. My style connects hopefully ’the best of both worlds’ of these two extremes.”

With the architecture of the city as the main subject, his images arise from an anchor point with the coincidental events street life has to offer. Passers-by are sometimes lit out with extra lights. A technique that reveals the background of a commercial photographer.

After 3 years he decided to leave Barcelona and to establish himself in Amsterdam, The Netherlands. Having come back to a changed photographic market, he decided to continue his chosen path and also to start filming. A good example of the style he developed in Barcelona is his current project ‘Our Grid’, commissioned by ‘City Archives’, Amsterdam. The composition is partly directed, but at the same time blends into a documentary style. Backgrounds and people are of the same importance and blend seamlessly together. Image enhancing doesn’t influence the composition, but is mainly aimed at the lighting as a tool, to give reality a surreal touch. The interest in social themes and desire for reportage photography, gain a place in his films. As in-house projects, he also created some socially tinted short documentaries and a long documentary about his parents, about ‘love with Alzheimers’. ‘The interesting thing about filming is that you dive fully into the main character’s life and in a reasonably short time you can build up a lot of trust.  There is room for the story behind the portrait. You create an interaction, beforehand you do not control one scene.’ His preference goes out to working with a small team, to keep the intimate atmosphere. He works as much as possible with the existing light, let’s go of lighting control, but tries to work as purely as possible with the means to hand.               

The photographic approach remains strongly in his films. ‘Even though contents is, of course, the most important element in a documentary, I do not want the visual aspect to be taken over by the story.’ He amplifies the quirkiness of the individuals he portrays, with visual means set against the background of its surroundings: one by one people who follow their own sometimes lonely path in life.

 

PROJECTS

‘Love with Alzheimers’ (2017),  'Our Grid/growing between the lines (2016), 'Bring me down' (2016),  ‘Higher than the top and deeper than the roots’ (2016), 'City-Me' (2014),   'A film about Menno' (2014),   'La mañana de La Boqueria' (2013),   'A short film about Frank' (2013),    'Cell City Hongkong' (2012),   'Skaters Macba' (2011),   'Invisible’ (2009),  'Once we're heroes’ (2006).

CLIENTS

Unilever, Agfa, Belastingdienst, RET, Stivoro, Sigma, Priva, SSP, Gemeente Rotterdam, Agis, Music-theater Amsterdam, Seiko, AGNL, Puma, NS, KLM, Shanks, City of Amsterdam, Unit 4, Aegon, Dutchict,  Athlon car lease, Luxor theatre Rotterdam, Enexis, Rabobank, Kims hospital, Wired magazine, Loyalis, Hadek, KPMG, KIWA.

 

EXHIBITIONS

Once we’re Heroes’ (2006),   'Fashion and Sports' Barcelona (2011),   'Capetown' Madrid (2011 en (2012),   'Street-portraits'(2012)  Lichtzone Groningen,  'Skaters Macba' (2013),  'Now Art Fair' Amsterdam (2014),   'City Me' (2014) Westergasfabriek Amsterdam,  'City Me'' (2016),  The Base Gallery Schiphol, (2016), 'Our Grid / Growing between the lines', Outdoor exhibition at different locations in Amsterdam (2016)

SYNOPSiS

Jaap van den Beukel groeide op tussen 4 zussen met een vader als predikant. Hij bezat talent voor tekenen, voor het fotografisch nabootsen en tot leven wekken van een ‘doods’ ding. Op zoek naar wat hij wilde besloot hij na de middelbare school eerst een jaar de Vrije Academie te volgen, om ervaring op te doen in tekenen en grafisch ontwerpen. Toen een goede vriend hem voorstelde aan de wereld van de fotografie stapte hij al gauw enthousiast over naar de toenmalige MTS voor Fotografie en Fotonica in Den Haag. Deze nogal technische opleiding bood een goede basis om zich als fotograaf in de praktijk verder te ontwikkelen. Na diverse stages, zoals bij Het Parool en bij fotograaf Reinier Gerritsen kon hij aan de slag bij een fotostudio Picture Report in Amsterdam. Een jaar lang werd hij er elke dag op uitgestuurd om vooral werk in opdracht voor bedrijven te maken. 

Na een relatief korte periode verhuisde hij naar Engeland om meer ervaring bij diverse fotografen op te doen. Bij terugkomst volgde een samenwerkingsverband met fotograaf en jeugdvriend Erno Wientjens. Jarenlang deelden ze een studio in Rotterdam waar ze afzonderlijk aan opdrachten werkten, maar elkaar ook assisteerden. Uiteindelijk ging ieder zijns weegs waarbij Van den Beukel koos voor de reclame. Met techniek en belichting van de fotografie kon hij, net als vroeger met tekenen, eindeloos bezig zijn totdat alles onder controle was. Dit resulteerde in opdrachten voor diverse grote bedrijven en reclame- en ontwerpbureaus in binnen- en buitenland. Als reactie op een lange drukke periode met werken voor de bureaus besluit hij begin 2008 met zijn gezin in Barcelona te gaan wonen. Het klimaat en de creatieve drive van deze stad werkte altijd al aanstekelijk. Deze Catalaanse periode was een sabbatical en het begin van een speurtocht naar een andere stijl van fotografie. In de reclame ging het werken vaak volgens schets en stond de briefing vast. Nu wilde hij op zoek naar een manier om die ‘reclame’-controle enigszins los te laten. Veel tijd werd besteed aan vrij werk op straat. “Het feit dat er zoveel mensen zijn en eenieder zijn eigen leven leidt fascineert mij enorm, waardoor ik urenlang over straat kan lopen.” Langzamerhand begon er een eigen handtekening te ontstaan die resulteerde in een reeks nieuwe projecten, het beste te omschrijven als geënsceneerde reportage. “Reportage is de rauwe werkelijkheid, maar deze gaat in de fotografie voor mij te vlug, waardoor ik me nooit heb weten te onderscheiden als een reportage fotograaf pur sang. Reclame is een schijnwerkelijkheid, maakt alles mooier dan het in werkelijkheid is. “Mijn stijl verbindt hopelijk ‘the best of both worlds’ van deze 2 uitersten.” 

Met de architectuur van de stad als belangrijke hoofdrolspeler ontstaan zijn beelden vanuit een vast punt, met daarin de toevalligheden die het Straatleven met zich mee brengt. Voorbijgangers worden soms uitgelicht met extra lampen. Een werkwijze die eigenlijk de achtergrond als reclamefotograaf verraadt.

Na 3 jaar Barcelona besloot hij terug te gaan naar Nederland en zich in Amsterdam te vestigen. Terechtgekomen in een volledig veranderde markt voor fotografie besloot hij door te gaan op de ingeslagen weg, en tevens te gaan filmen. Een goed voorbeeld van zijn in Barcelona ontwikkelde stijl is zijn huidige project Our Grid, in opdracht van Het Stadsarchief Amsterdam. De compositie is voor een gedeelte gestuurd, maar gaat tegelijkertijd op in een documentair geheel. Achtergronden en personen zijn van dezelfde importantie en sluiten naadloos inéén. Beeldbewerking, is niet van invloed op de compositie, maar vooral gericht op het uitlichten, als ‘tool’ om de werkelijkheid een surrealistische tint mee te geven. De interesse in sociale onderwerpen en hang naar reportage krijgt een plek in zijn films.In eigen beheer realiseerde hij de afgelopen jaren bovendien een paar korte sociaal getinte documentaires en een lange documentaire over zijn ouders over ‘liefde met alzheimer.’ Interessant aan filmen is dat je vol in het leven van de hoofdpersoon duikt en in vrij korte tijd een vertrouwensband kunt opbouwen. Er is ruimte voor het individuele verhaal achter het portret. Er ontstaat een wisselwerking, geen één scene heb je vantevoren in de hand.” Zijn voorkeur gaat uit naar het werken met een klein team, om een intieme sfeer te behouden. Hij werkt zoveel mogelijk met het aanwezige licht, laat de controle los van de verlichting, maar probeert zo puur mogelijk te handelen met de middelen die voorhanden zijn.

De fotografische benadering blijft ook in zijn films sterk aanwezig. “Ondanks dat inhoud natuurlijk het belangrijkste element in een documentaire is, wil ik de visuele meerwaarde niet laten ondersneeuwen door het verhaal”. Met beeldende middelen versterkt hij de eigenzinnigheid van de individuen die hij portretteert tegen de achtergrond van hun omgeving: stuk voor stuk mensen die een eigen, soms eenzame, weg volgen in het leven.